Bugün, yine bırakır mıyım, diye hayıflanıp aylar önce çektiğim görüntüleri yeniden paylaşma isteğine ulaştığım bir gün.
Bu yıl o kadar çok şey yaşadım ki, geçmiş ve gelecek iç içe bir ahenkteydi adeta. Üzüldüm, güldüm, ağladım. Derken yıl bitti.
Neyse ki, azim denen şey insanı diri tutuyor her defasında ve ben yine burada terapi edebiliyorum kendimi. Düşe kalka öğreniyorum. Bu sayede yeniden buralardayım demek için yazıyorum belki. Belki de ara sıra da olsa yazmak eylemini sürekli hale getirmenin dinginliğini yeniden hissetmeye başlıyorum.
Bugün, benim için güzel ve anlamlı bir gün. Uzun zamandır üzerinde çalıştığım projemi nihayet gün yüzüne çıkarabilme nasibini elde ettiğim gün. Şimdilik detay vermiyorum. Sadece, yılın ilk çeyreğindeki planlarımı şimdi, geç de olsa, tam yıl bitmeden ucundan gerçekleştirmeye başladım. Ne de olsa henüz yıl bitmedi 🙂
Bir sonraki sefer benim için haftalık olsun istesem de buna söz veremiyorum. Yıllar önceki yazma dayanıklılığımı ve alışkanlığımı, son birkaç yıldır kaybetmeye başladım. Kaybettiklerimi geri bulmaya çalışırken, arada yeni yeni keşfettiğim şeyler de oluyor. Yazmak iyi bir terapi. Şimdilik, burada şunları dahi yazmak iyi geldi.
Bir sonraki sefer haftaya olsun, niyetiyle bugünü noktalıyorum. Güzel haberlerim ve anlatacak çoook şeyim var. Kaytarmazsam 🙂
Selametle,
Selimhan.